Partir, c'est mourir un peu

Soms heb je even tijd nodig om bij te kletsen. In de vakantie is het altijd wat rustig, maar gelukkig hebben we nog de Twitter, Facebook, Whatsapp, etc. Maar toch, zo af en toe wil je een bloggie. En nee, dit bloggie is nog niet overleden en begraven, al sluimert het af en toe en speel ik wel eens met de gedachte om er een eind aan te maken.
Maar omdat het nog niet zo ver is klets is toch nog even bij. Over het werk: het gaat goed, als is het altijd wel een beetje spannend. Het is crisis en overal moet worden bezuinigd. Helaas vallen de klappen dan soms het hartst bij de 'kleine' initiatieven, ookal is het werken met vrijwilligers altijd ontzettend effectief in termen van kosten en baten. Afijn, de tijd zal het moeten uitwijzen maar de mogelijkheid bestaat dat we binnen nu en enkele jaren volledig afhankelijk zullen worden van een giftenstroom. Dus maakt je borst alvast maar nat, of begin alvast. Maar gelukkig is het nog niet zover, er moeten eerst op hoog politiek niveau wat knopen worden doorgehakt. Je mag nog met ons bidden.
We blijven overigens ook nog steeds de vruchten zien van ons werk. De relaties blijven sterk en mensen blijven ons vertrouwen. We zien mensen groeien en het volhouden. Simpelweg door een maatje voor ze te zijn. En dat is ontzettend mooi!
Privé is er ook genoeg te doen en te vertellen. Een oud huis betekent veel klussen en derhalve geen vakantie 'buiten de deur'. Daarnaast is vliegen met een dikke buik niet mogelijk en lange autoritten geen pretje. Oftewel: heerlijk genieten van de Hollandse zon. Inmiddels is een terras af, de tuin staat er redelijk bij, er zijn wat lekken gedicht en er is heel wat 'troep' opgeruimd. Ondertussen staat de nieuwe telg ook voor de deur. Eva zegt dat haar broertje of zusje er echter nog niet uitkomt omdat hij/zij klem zit. Schatje.
Nou, dat was 'm weer. Rest nog dit filmpje, dat ik jullie niet wil onthouden...